Мне говорили «береги себя», «будь аккуратна», но я всё равно не послушалась…

казалось бы - обыкновенное предложение выйти погулять. Я знала, что если сейчас не вылезу с ней на улицу, то умру над учебниками и конспектами. было жарко и очень хотелось пить. Мы спасались миндальными коктейлями и очень взрослыми разговорами. Мы решали квартирные вопросы, представляли, как всё было бы, если …

было уничтожено слишком много миндаля и мяты.

и только потом мы пошли в магазин за картошкой.

когда мы думали, что самое интересное за сегодняшний день закончилось (а день был действительно ненормальный – мало того, что самый длинный в году, так ещё в этот день мы праздновали наш выпускной 2 года назад…), мы встретили Надю, которую мы не видели, наверное, год. Потом была неожиданная встреча с нашими любимыми подружками-блондиночками!..

это была, как в во сне. так же как и два года назад в Париже. снова мы вместе, благодаря случайной встречи на проспекте. Мы вспоминали наши весёлые истории, строили планы на лето, а за окном шёл дождь. Когда мы вышли на улицу, была уже ночь…

Шёл дождь,  над нами сверкали молнии, а город уже спал. Я конечно догадывалась, что у нас мёртвый город, но когда ты идёшь летом поздно ночью по проспекту, на котором фонари почти не горят, то хочется какой-то жизни.

Мы дефилировали по ночному городу под мелким тёплым летним дождём, а от Октябрьской площади до самого дома нас провожала собака…

признаться честно, никогда не гуляла по проспекту в 2 часа ночи. у нас был культурны шок, когда мы проходили возле цирка. одно дело знать о существование таких точек в городе, а другое дело видеть, как девушки заползают в машины, которые останавливаются там…

Собака довела нас с Агнией до самого дома, а так как я решила, что лучше не рисковать и не идти домой пешком, осталась у Агнии.

Это была самая короткая ночь в году. Это точно. Мы пили чай, гуляли на балконе, и не заметили, как наступило утро.

мозг был уничтожен. безвозвратно... – эти лицейские воспоминания!!!

вот сейчас, я, кажется, пережила эту страшную грозу и осталась жива. пью какао и вспоминаю, что рассказала мне вчера Агния. почему я раньше не задумывалась над этим? почему не считала это важным? теперь, когда ничего не вернёшь, но что-то можно изменить, мне особенно обидно, что всё так получилось…

в пятницу – лицейский выпускной. вот не знаю – идти или нет.

а через 4 дня приезжает моя любимая сестричка)))
 

зноў прасядзела ўсе выходныя дома. увесь час піла гарбату, ела яблыкі, бананы, апельсіны. спрабую вылечыцца вітамінамі.
не паехала ў Бабруйск. а так мяне б паказалі ў "Контурах"...
пішу курсавую практыку.
у мяне чырвоныя пазногці...
гэта вясна будзе маёй. нягледзячы на тое, што мая сібровка бл..дзь, я заўсёды буду Марыяй-Эленай. для кожнага.
сястырычкі мяне кінулі. з'ехалі ў іншыя гарады, да сваіх каханых... і нават мне нічога не сказалі.
я нафарбавала пазногці ў чырвоны колер і пішу практыку.
а насамрэч, я чакаю цябе. калі ты вернешся, зойдзеш у нэт і напішаш мне што-небудзь цёплае і пяшчотнае.
вясна пачалася. яна будзе нашай! самай лепшай вясной.
такая складаная і супярэчлівая. і так дзіўна дзейнічае на мужчын! яны ўсе становяцца такімі мілымі і смешнымі))
у мяне чырвоныя пазногці...
у чацвер мы як заўсёды пойдзем у Ст.М...  будзем святкаваць.
мой стол завалены плакатамі. думаю, што б з імі такога зрабіць?.. і што яны наогул тут робяць?
мне не хапае часу, мне не хапае цябе!
калі мы нарэшце паедзем у Вільню?!
хачу апрануць мой любімы плашчык, туфлі, панчохі, каб было сонца, вецер у твар. і цёпла...
у мяне чырвоныя пазногці...
заўтра пачнецца новы тыдзень. зноў усе форткі прагуляем у більярдзе. буду пісаць і дасылаць лісты, дасылаць фоткі. вар'яцець, сумаваць і чакаць.

яшчэ ўчора я сумнявалася, што дажыву да вясны...

гэта была поўная імправізацыя. так, як я і люблю больш за ўсё. нічога не планаваць, а ўзяць і сарвацца на ўсю ноч.
мы каталіся на таксоўцы і ўсё ж такі спынілі яе ў самым гарачым месцы ў Менску))
гэта было феерычна!..

музыка, дым, шампанскае...
пустыя бутэлькі, бітыя шклянкі і наш заказаны столік :))

часам нават розніца ў 10 год не заўважная, бо мне ўсе заўсёды чамусьці даюць 23 гады...

і што гэта за стэрэатыпы, што пасля грыпу трэба ляжаць дома?
танчыць і толькі! і сустракаць вясну, якая цяпер дакладна прыйдзе...

ідучы дадому, я зразумела, што I`m happy! нягледзячы на снег, які ляцеў мне ў твар, на боль у нагах))... нягледзячы ні на што!!!

я напісала нарэшце пост. вялікі-вялікі. стала трошку прасцей. расставіла ўсё на свае месцы...
пью, як і абяцала каву, гляджу на мае цудоўныя ружы, ем шакаладныя цукеркі, святкую нашу гадавіну. адна.
твой званок змяніў усё. цяпер я не напішу той сумны пост. гэта ўжо неактуальна))
цяпер ты будзеш побач...
у мяне заўсёды ўсё як у кіно ці як у сне.
яшчэ ніхто не рабіў мне такія сюрпрызы! і калі гэта сапраўды так, калі я сапраўды цябе сёння пабачу, я буду самая шчаслівая на свеце!))

- Ты толькі пакуль нікому не кажы!
- Паспрабую...

я не ведаю, што так падзейнічала на гэтых людзей - каханне, фінансавы крызіс, адзінота ці нешта іншае, але яны ўсе звар'яцелі. Калі навокал цябе адбываецца чорт_ведае_што, то, любімы, складана не змяніцца, не звар'яцець ад хуткасці вярчэння Зямлі.
мая пафарбаваная галава ідзе колам.
але самае цікавае пачнецца ў суботу увечары! а ў нядзелю прыедзе мая вар'ятка... а пасля яшчэ хто-небудзь!))
у мяне застаўся адзін дзень. толькі адзін дзень. наемся заўтра мандарынамі, вітамінамі і буду рыхтавацца да ...;))

як заўсёды аказалася права. толькі акрамя мяне гэта нажаль ніхто не скажа. бо так крыўдна прызнаваць свае "ляпы". мне цябе шкада! праўда... і не толькі цябе. вы проста не ведаеце, што вы хочаце і што вам трэба.

ты толькі не кажы нічога! усё будзе добра. цяпер я ў гэтым ўпэўнена...

як добра, калі цябе разумеюць. калі яна паглядзеўшы ў мае вочы нават не пытаецца, а сама расказвае мне мой дыягназ. мы з ёй вельмі падобныя)) і гісторыі нашыя перагукаюцца...

у мяне цудоўныя сяброўкі. і я абавязкова пазнаёмлю яе з Сястрой. і Любашу таксама)).

а яшчэ напішу кнігу. пра маіх дзяўчат і троху пра сябе.

толькі вось разбяруся сама з сабой.

у мяне нарэшце вакацыі. я высыпаюся і бачу цудоўныя сны. а калі прачынаюся, чытаю пра сябе ў Вішнеўскага. ён зноў настолькі ў тэму, што не магу адырвацца.

а ў суседнім доме адчыніўся кінапракат. трэба хутчэй завітаць туды... ты не разумеш, як я магу глядзець фільмы адна.
а я так люблю. глядзець, пераглядаць, плакаць... адна!

гэта тое, што мне трэба зараз.

да. быць адной.

у кватэры дагэтуль стаіць елка. з яе знялі ўпрыгожванні, і яна голая_зялёная адзінока стаіць у пакоі.
мы з ёй падобны. напэўна я таксама чакаю, калі мне скажуць: "Ты не патрэбна пакуль" і паставяць у каморку да наступнага свята...

капаюся ў мінулым, звязваю ланцужкі, забруджваю сабе мазгі і даведваюся, што мне хлусілі.

можаш не раіць мне нічога. не дапамагай мне. я - невылечна. заўсёды вучылася і вучуся выключна на сваіх памылках... зраблю, а пасля шкадую.
але лепш зрабіць і шкадаваць, чым не зрабіць і ўсё жыццё шкадаваць пра гэта!

напэўна я сапраўды змянілася...  мне чамусьці "я-новая" падабаецца больш.

я не раскажу табе, што і хто мне сёння сніўся. бо ты не паверыш.
усё было, як і раней... і я ў сне спрабавала ўзгадаць балгарскія словы. я нават здзівілася, калі атрымалася!)

і ты - такая ж як і тады... быццам б  9ага лістапада і не было зусім.

статыстыка дзейнічае на мяне цудоўна.
а канец сесіі... няўжо гэта здарылася? няўжо я ўсё здала?!))

цяпер спланаваць усё так, каб атрымалася.

а яшчэ пастрыгчыся.

і пафарбавацца...))

Немагчыма прыдумаць лепшага пачатку дня, чым сённяшні. Прачнулася я ад самага нечаканага званка, які толькі мог быць. Тэлефанавала з беларускага нумару мне маё сонейка, мой маленькі анёлак, якога я ўжо нават і не чакала пабачыць на Каляды на радзіме. “Гэтага не можа быць! гэта жарт!” – круцілася ў галаве. А нешта падказвала – гэта цуд, які ты заслугоўваеш.

Н. натхніла мяне на цэлы дзень! Я б лётала на крылах, калі б не захварэла ў нядзелю і не пакутвала ад майго хранічнага гаймарыту...

Залік ад Сівухі. Пасля залік па інфарматыцы. І можна лічыць, што да сесіі я ўжо дапушчана!

цуды, радасці, мае любімыя дзяўчаткі (асабліва Н., Ж. і Л. :))

Цёплы родны дом, дзе чакае ўпрыгожаная (уласнымі ручкамі:)) ялінка, гірлянды з лямпачкамі, святочны стол, падаруначкі, паштовачкі, свечкі, мандарыны, цукеркі... м-м-м! Каляды – адназначна маё самае любімае свята. Пайду зараз дапамагаць рабіць калядны пірог, а пасля гатаваць самы смачны глінтвейн (інакш не ўмею:)).

З надыходзячымі Калядамі! я вас ўсіх лю...